جایگزین شکر در محصولات رژیمی چیست؟

امروزه کم تحرکی و اضافه وزن و در جامعه بعنوان یک تهدید جدی قلمداد می‏شود. تا جایی که طی سال‏ های اخیر دیابت نوع ۲ بیش از هر زمان دیگری در جامعه در حال گسترش است. این بیماری خطر ابتلا به سکته مغزی و بیماری‌ های قلبی را افزایش می‌دهد. مطالعات نشان داده است که دیابت، خطر ابتلا به زوال عقل و پوکی استخوان را نیز افزایش می دهد. به همین دلیل بسیاری از مردم می خواهند قند مصرفی خود را کاهش دهند.
استفاده از شیرین کننده های جایگزین نظیر ساکارز در محصولات شیرین می تواند نقش مهمی در کنترل سطح گلوکز خون و حفظ وزن ایده ال داشته باشد. اما سوال اساسی اینجاست که آیا شیرین کننده مصنوعی مالتیتول گزینه مناسبی جهت به کارگیری در این محصولات خواهد بود؟
مالتیتول نوعی کربوهیدرات است که متعلق به دسته قندهای الکلی است. میزان شیرینی مالتیتول شباهت زیادی به شکر دارد ولی میزان کالری آن تقریبا نصف کالری شکر است. این ترکیب به طور طبیعی در بسیاری از میوه ها و سبزیجات وجود دارد و از نشاسته های غنی از قند مالتوز تولید می شود.
سلامت مالتیتول توسط سازمان بهداشتی معتبر جهانی از جمله سازمان بهداشت جهانی، اتحادیه اروپا و سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) مورد بررسی و تایید قرار گرفته است.
مالتیتول دارای شاخص گلیسمی پایین تری نسبت به ساکارز است، بنابراین نسبت به ساکارز گزینه بهتری برای جلوگیری از افزایش قند خون خواهد بود. در عین حال با توجه به اینکه باکتری های موجود در دهان قادر به تجزیه آن نیستند، به محافظت در برابر پوسیدگی دندان کمک می کند.
شواهد علمی نشان داده است این ماده باعث بهبود سلامت دندان می شود بدین صورت که هنگام استفاده از غذای حاوی مالتیتول، باکتری های دهان شروع به تجزیه کردن آن میکنند، اما فرآیند جذب این ماده ناقص می ماند چرا که ما آنزیم های لازم برای هضم و جذب این ماده را نداریم. لذا در مقایسه با قند باکتری های دهان، اسید بسیار کمتری (10 تا 30 درصد کمتر) تولید می کنند.
عمل جویدن نیز با تحریک جریان بزاق از دندان ها در برابر باکتری های ایجاد کننده پوسیدگی، محافظت می کند. این افزایش بزاق و خواص غیر پوسیدگی زا (مانند شیرینی و طعم خنک) دلیل استفاده از الکل های قندی مانند مالتیتول و زایلیتول در آدامس های بدون قند است. به همین دلیل، FDA مالتیتول و سایر الکل‌های قندی را برای سلامت دهان و دندان مفید می‏ داند.
مالتیتول مانند سایر قندهای الکلی (به استثنای اریتریتول)، حاوی کالری مشابه کربوهیدراتهاست. مالتیتول به آرامی و به طور ناقص در روده کوچک تجزیه می شود و به مقادیر مساوی گلوکز و سوربیتول تبدیل می شود. گلوکز به راحتی در روده کوچک جذب می شود و سوربیتول تا روده بزرگ باقی می ماند و در آنجا توسط میکروب های روده تخمیر می شود. به همین دلیل، مصرف مالتیتول (در مقایسه با مقدار مساوی قند) به ترشح انسولین کمتری نیاز دارد که به پایین نگه داشتن سطح گلوکز خون کمک می کند.
در خصوص تاثیرات منفی این ترکیب در صورت مصرف مقادیر بالاتر از 40 گرم اثرات خفیف گوارشی مشاهده می شود. مصرف مقادیر بیش از این ممکن است منجر به اثر ملین شود.

 

 

ثبت امتیاز :